Dinleyerek anlayın.
Kendi hızınızda ilerleyin.

Gül Hanım sabah gözlerini açtığında hemen ayağa kalkmak yerine önce birkaç sakin nefes aldı. Perde aralığından gelen ışığa baktı ve kendine, “Bugün acele etmeme gerek yok,” dedi.

Önce yatağın kenarına oturdu. Başının dönüp dönmediğini anlamak için kısa bir süre bekledi. Terliklerinin kaymadığından emin oldu; gözlüğünü ve bastonunu ulaşabileceği yerde buldu. Ayağa kalkarken yatağın kenarından destek aldı. Kendini güvende hissetmediği bir hareketi tek başına yapmak zorunda olmadığını biliyordu.

Mutfağa geçtiğinde, sağlık uzmanının kendisi için belirlediği plana uygun olarak kahvaltısını hazırladı. İlaçlarını yalnızca güncel ilaç çizelgesine göre kullandı. Emin olmadığı bir ilaç olduğunda tahmin yürütmek yerine kızını veya sağlık ekibini aramak için not aldı.

Kahvaltıdan sonra pencerenin yanındaki koltuğuna oturdu. Günün küçük planını düşündü: sevdiği bir şarkıyı dinlemek, evin içinde kısa bir tur atmak ve öğleden sonra bir arkadaşını aramak. Bunların hiçbiri büyük bir görev değildi. Ama günün içine hareket, bağ ve anlam yerleştiriyordu.

Gül Hanım’ın sabahından kendimize üç küçük hatırlatma çıkarabiliriz. Birincisi, yataktan ve sandalyeden yavaş kalkmak. İkincisi, gözlük, işitme cihazı, baston ve telefon gibi yardımcıları erişilebilir tutmak. Üçüncüsü, günü tek bir küçük ve anlamlı planla başlatmak.

Bugün siz de kendinize şu soruyu sorabilirsiniz: “Kendimi daha güvende ve daha canlı hissetmek için atabileceğim en küçük adım ne?” Yanıtınız bir bardak su, açık bir perde, kısa bir telefon görüşmesi ya da destek istemek olabilir. Küçük adımlar da değerlidir.